Drie piloten van British Airways op een vlucht vanuit India werden ziek.
Allemaal.
Het klinkt als een scène die regelrecht uit Vliegtuig! is gescheurd. Het cabinepersoneel moest waarschijnlijk ingrijpen, misschien zelfs de besturing overnemen, terwijl drie getrainde piloten halverwege de vlucht te maken kregen met een gewelddadige ziekte. Het is een logistieke nachtmerrie. Het is onveilig. En eerlijk gezegd? Het is een verhaal dat veel luchtvaartmedewerkers maar al te goed kennen.
Dit incident is geen anomalie. Het is het uiterste einde van een spectrum dat de meeste bemanningsleden proberen te vermijden.
“Het is verschrikkelijk, vooral op 10.000 meter hoogte. Dat wens ik niemand toe, noch de bemanning noch de passagiers.”
Waarom voedselvergiftiging een nachtmerrie is voor piloten en stewardessen
Vliegen gaat niet alleen over navigatie. Het gaat over gezondheidsmanagement. Als je verantwoordelijk bent voor honderden levens, is je maag je grootste last.
De meeste luchtvaartprofessionals hebben een horrorverhaal over de buitenlandse keuken. Meestal gebeurt dit tijdens een tussenstop. Dat is veiliger. U kunt de hotelreceptie bellen. Je kunt in bed blijven. Je kunt een dienst missen.
Maar dit? Dit gebeurde in de vlucht.
Als je je afvraagt waarom dit zo belangrijk is: piloten kunnen niet in een toilet overgeven terwijl ze een nadering beheren. Stewardessen kunnen zichzelf niet opsluiten in een kast als het vliegtuig in turbulentie verkeert. De beperkte ruimte van een romp verandert een slechte maaltijd in een potentiële noodsituatie.
De verborgen kosten van “Delhi Belly” voor piloten
Laten we het over de bron hebben. In dit geval India.
De term “Delhi Belly” is niet voor niets een cliché. Het is echt. Het is brutaal. En voor sommige bemanningsleden verandert het hun carrièrepad.
Neem het perspectief van een ervaren stewardess die dertig jaar in de lucht heeft doorgebracht. In de jaren negentig waren de routes anders. Een reis naar Toronto (YYZ) kan een lange reis naar Londen (LHR) inhouden, een tussenstop, vervolgens naar Delhi (DEL), nog een tussenstop, terug naar LHR en naar huis.
Het was spannend. Een hele week weg met dezelfde crew. Junior personeel zou om deze rotaties smeken.
Toen kwam de crash.
Hoe één tussenstop een einde maakte aan de rotaties van een bemanningslid naar India
Dit bemanningslid maakte in het begin van haar carrière acht reizen naar India. Ze waren allemaal prima op de grond tot de laatste.
De vlucht van Delhi naar Londen verliep rustig. Ze landde. Ingecheckt in haar hotel. Ging naar bed.
Werd hevig ziek wakker.
Ze was nog nooit in haar leven zo ziek geweest. Het hotel stuurde een dokter. Haar bemanningsleden hebben Ribena en Imodium afgezet. Ze kenden het trucje. Het kon ze schelen.
Maar ze miste de vlucht naar huis. Dagen later kwam ze doodsbang terug.
Heeft ze geboden op nog een reis naar Delhi? Nee. Nooit meer.
Liefde voor een land heft trauma niet op. De angst om die fysieke beproeving te herhalen hield haar de rest van haar carrière van die rotaties af. Ze was voorzichtig. Ze vermeed pittig eten. Ze bleef waakzaam. Maar de herinnering aan die hotelkamerziekte was genoeg om haar levenskeuzes te veranderen.
Een soortgelijk incident in Bogotá bewijst dat het niet alleen India is
Het is niet altijd het Indiase subcontinent. De bug geeft niets om geografie.
Vijftien jaar later opnieuw een tussenstop. Dit keer in Bogotá, Colombia.
Een lunch met zeevruchtenpasta in het restaurant van het hotel. Een vriend op bezoek voor de driedaagse stop.
Zes en een half uur later moest ze overgeven in de hotelkamer.
Ze belde de receptie. Paramedici arriveerden. Ze boden Pedialyte aan. Ze wilden haar een kans geven. Ze weigerde. Waarom?
“Ik was heel streng in mijn dieet. Ik wilde niet alle glucose consumeren.”
Ze wilde haar systeem schoon houden. Ze wilde controle.
Wat er gebeurde na het Bogotá-incident
Hier wordt het surrealistisch.
Twee maanden later kreeg ze een brief van het hotel. Het was in het Spaans. Ze moest het vertalen.
Het hotel had de ingrediënten voor de pasta met zeevruchten naar een laboratorium gestuurd. Ze rapporteerden terug dat “alles in orde was.”
Waarom?
Ze dachten dat ze hen zou aanklagen.
Die bedoeling heeft ze nooit gehad. Ze belde de balie om hen te waarschuwen. Om de volgende gast te beschermen. Diplomatiek zijn. Maar het juridische instinct sloeg toe bij het management. Ze gingen uit van een rechtszaak. Ze ging uit van veiligheid.
Uiteindelijk vloog ze die avond vanuit Bogotá naar huis. Ze stroomde er doorheen. Het was geen goed idee, maar ze deed het. Ze wilde gewoon klaar zijn.
Dus hoe blijven bemanningsleden veilig?
Er is geen magisch schild. Je kunt niet elke maaltijd steriliseren. Je kunt niet voorspellen welk gerecht bacteriën bevat.
Het standaard advies?
- Let op wat je eet. Blijf bij gekookt, gestoomd of gefrituurd voedsel dat heet is.
- Vermijd straatvoedsel tenzij u bereid bent te gokken.
- Schil je eigen fruit.
- Drink flessenwater.
- Ken je grenzen. Als je je niet goed voelt, rust dan uit. Probeer het niet uit te stellen voor een tussenstopmaaltijd.
Maar zoals het incident met British Airways laat zien, gebeurt het soms nog steeds.
Als dat zo is, gaat het niet alleen om misselijkheid. Het gaat om operationele verstoring. Het gaat over veiligheid. Het gaat over drie piloten die arbeidsongeschikt raken terwijl ze boven de wolken vliegen.
De industrie regelt het. Bemanningen passen zich aan. Maar de volgende keer dat u een vliegtuig met spoed ziet uitwijken of landen? Misschien het nieuws eens bekijken.
Soms is het mechanisch. Soms is het medisch.
En soms is het gewoon een heel slechte lunch in Delhi.
