Luid is slecht.
Verbaal geweld?
Dat is een brug te ver.
Een anonieme OMAAT-lezer stuurde een verhaal van Qatar Airways Business Class in dat minder aanvoelt als reisadvies en meer als een overlevingslogboek. Hij was op weg naar Jakarta. Het was 02.00 uur. Hij wilde gewoon slapen.
Hij had Qsuites.
Goede bemanning.
Perfect begin.
Toen stapten zes mannen uit Saoedi-Arabië in de middelste sectie, rijen 8 tot en met 10. Ze praatten niet alleen maar.
Ze brulden.
Stewardessen vroegen hen om te zwijgen.
Ze stopten niet.
De lezer stapte op. Beleefd zoals je wilt. “Vind je het erg om niet te schreeuwen? Bedankt.”
Eén man zei: “Geen probleem.”
Spoiler.
Er was een probleem.
Pushback is begonnen. De groep stond op. Liep door het gangpad. Opnieuw schreeuwen. De lezer – uitgeput – vroeg beleefd om persoonlijke ruimte terwijl het vliegtuig zich verplaatste.
Het antwoord kwam snel.
Luidruchtig.
Dichtbij.
“Hou je verdomde mond. Jij bent niet de commandant. Houd je mond.”
De man stond een meter verderop. Schreeuwen in zijn gezicht. Het cabinepersoneel moest tussenbeide komen om hem te laten zitten.
Hier is de draai.
Deze reader vliegt 150 keer per jaar. Vaak naar oorlogsgebieden. Maar op een commercieel vliegtuig? Hij voelde zich doodsbang. Echt bang. Hij overwoog om te vragen terug te gaan naar de poort.
Dat deed hij niet.
Waarom het risico nemen? Er waren 350 zielen aan boord. Vertragingen voelden als een te hoge prijs.
Hij bleef zitten. Tegenover de man die hem bedreigde. De portemonneer verontschuldigde zich. Herhaaldelijk. Ze beweerde dat ze niemand kon wegsturen tenzij er sprake was van geweld. Fysiek contact. Alleen woorden waren niet genoeg voor haar boek.
Hij verliet het vliegtuig.
Fysiek ongedeerd.
Maar rammelde.
De realitycheck
Jawel.
Laten we het over feiten hebben en niet over idealen. Ik praat nooit rechtstreeks met andere passagiers over hun lawaai. Waarom?
Omdat de risico/opbrengstverhouding waardeloos is.
Je weet niet of iemand zal ontploffen in een metalen buis van 3 meter.
De service van Qatar Airways is geweldig. De discipline is dat niet. Er heerst een voelbare angst onder het personeel over de handhaving van regels. Klachten wegen daar zwaar. De gevolgen zijn reëel voor werknemers. Je zou hier bijna een norse Amerikaanse vliegtuigbemanning wensen. No-nonsense.
Ook de context is belangrijk. Deze passagiers waren regionale bewoners van een lokale luchtvaartmaatschappij. Bemanningen aarzelen vaak om passagiers op hun thuisbasis te confronteren. Respect is één ding. Angst voor repercussies is een andere.
En ja. Ik zou in het Midden-Oosten niet op de knop ‘terug naar de poort’ drukken. Niet zonder reden. Het betrekken van de lokale politie bij een schreeuwwedstrijd loopt zelden goed af voor buitenlanders die de taal niet spreken. Slecht resultaatpotentieel. Hoog.
Hij deed dus niets ‘verkeerd’.
Maar misschien heeft hij de verkeerde stap gezet door zich in te spannen. Direct.
Ik zou helemaal niet met hem hebben gesproken. Ik zou het door de bemanning laten afhandelen.
Dan nog een keer. Zou de bemanning?
De portemonneer voelde dat haar handen vastgebonden waren.
Het is jammer.
Vreemd gespannen.
Laatste gedachten
Niemand mag worden uitgescholden op een stoel tegenover zijn bed.
Maar er bestaan onbeschofte mensen.
Vliegtuigen vangen ze samen met jou op.
Mijn afhaalmaaltijd?
Negeer het geluid.
Laat het personeel de brand bestrijden.
Als de zaken escaleren.
Ik hoop dat de bemanning niet verlamd raakt door het protocol.
Woorden zijn goedkoop. Maar in een beperkte ruimte voelen bedreigingen zwaar.
Betekent dit dat ik stop met vliegen in Qatar? Nee.
Betekent dit dat ik voorzichtig ben?
Ja.
Waarschijnlijk meer dan voorheen.
De open vraag blijft hangen.
Als ze de misbruikers niet om woorden afschoppen.
Wanneer zullen ze?
Niemand wil erachter komen.
