Ford en ik hebben onlangs een vlucht naar St. Barts genomen. Even een weekendje weg van de sleur. Het eiland ligt ongeveer twintig mijl van St. Martin. Mooi, ja. Maar eerlijk? Ik gaf meer om het vliegveld dan om het strand.
Het heet Gustaf III Airport. Code: SBH.
Het is de enige manier waarop de meeste mensen hier komen. Er bestaan zeker veerboten, maar waarom zwemmen als je over kliffen kunt vliegen? De meeste mensen komen per vliegtuig omdat het frequent is. Direct. Eenvoudig.
Hier is de vangst. Het eiland is klein. En steil. Echt steil. De landingsbaan ligt ingeklemd in het dorp St. Jean, met de oceaan aan de ene kant en een steile helling aan de andere kant. Vliegtuigen landen meestal met hun gezicht naar het water. Dat betekent dat de aanpak angstaanjagend is. Of opwindend. Afhankelijk van wie je het vraagt.
De landingsbaan meet 2.119 voet. Kort? Ja. Maar huil er nog niet om. Saba heeft 1.312 voet. Dat is een record waar je niet aan kunt tippen.
Voor ons waarnemers? Het is perfect. Er is een strand naast de strip. En een hoofdweg op de heuvel erboven. Je kijkt niet alleen naar de vliegtuigen die landen. Je leeft op hun pad.
Wie vliegt hier
Jets blijven thuis. Het terrein eet ze op.
Je zult turboprops zien. Veel van hen. Winair is de koning van deze heuvel en schiet elke paar minuten St. Martin in en uit. Soms vertrekken ze zo snel dat het lijkt op een estafetteloop. Tradewind Aviation en St. Barth Commuter zijn ook aanwezig. Cape Air en St. Barth Executive maken af en toe een vlucht. Zelfs West-Indische helikopters doen hun ding, hoewel zelden.
Winair vliegt voornamelijk DHC-6’s. St. Martin naar St. Barts duurt tien minuten. Goedkoper. Sneller.
Tradewind maakt gebruik van Pilatus PC-12’s. Vaak uit San Juan. Een uur langer. Veel meer beenruimte. Veel betere koffie.
Is het zelfmoord?
Mensen houden ervan om ‘gevaarlijke luchthavens’ te rangschikken. Het is een leuke hobby voor angstige mensen. Maar laten we naar de feiten kijken, niet naar de angst.
Landen op SBH is moeilijk. Ja. De piloten trainen hiervoor. Speciaal hiervoor. Ze laten het niet afweten.
Vluchten vinden alleen plaats als de omstandigheden goed zijn. Het zicht moet goed zijn. Wind moet meewerken. Als het er slecht uitziet? Ze draaien zich om. St. Martin is een sprong van tien minuten. Makkelijk uit.
De laatste dodelijke crash vond plaats in 2001. Air Caraïbes-vlucht 1231. Fout van de piloot. Stuwkrachtasymmetrie. Het was rommelig. Triest.
25 jaar sindsdien. Nul dodelijke ongevallen. Ondanks honderden landingen per dag.
Vertrouw ik het? Absoluut. Het veiligheidsrecord spreekt voor zich.
Veiligheid betekent niet dat je geen risico loopt. Het gaat erom dat je het zo goed beheert dat het risico irrelevant wordt.
Spotten en zitten
Op andere plaatsen is vliegtuigspotten bedoeld voor gekken in windjacks.
Niet hier. Iedereen kijkt. Wanneer een vliegtuig bij zijn definitieve nadering boven je hoofd schreeuwt, stoppen mensen hun auto. Ze maken video’s. Het is maar wat je doet.
Ga de heuvelweg op. Je kunt alles van bovenaf zien. Of ga naar beneden vlakbij het asfalt. De heuvel blokkeert echter inkomend verkeer. Je zit daar naar het gras te staren als je niet oppast. Vluchtradar24 downloaden. Weet wanneer ze komen.
Soms verstrijkt er een uur. Er gebeurt niets.
Dan vallen er binnen tien minuten vijf vliegtuigen.
Van binnenuit? Nog beter. De terminal is in de open lucht. Charmant. Bijna Europees, maar eenvoudiger. U checkt in en loopt vervolgens naar de ‘lounge’. Het is geen VIP. Het is maar een kamer. AC-stralen. Banken met uitzicht op de landingsbaan. Air France heeft daar kantoren omdat iedereen via hen verbinding maakt.
Geen veiligheidscontroles. Echt.
Je loopt gewoon door de immigratie en wacht op je stoel. Het instappen begint. Je loopt naar beneden. Stap in het propellervliegtuig.
De druppel
Ik heb Winair en Tradewind genomen. Beide landingen voelden hetzelfde. Tot aan de heuvel.
Je vaart mee. Zacht. Dan neemt de motor het vermogen iets af. De neus gaat omhoog. En je valt.
Het voelt alsof je maag zich ergens op St. Martin bevindt. Uit het niets verschijnt de landingsbaan. Te dichtbij? Nee. Perfecte timing.
De DHC-6 stopt binnen enkele seconden. Rem hard. Omgekeerde stuwkracht. Je taxiën voordat de adrenaline verdwijnt.
De Pilatus voelde zich levendiger. Elke hobbel in de lucht vertaalde zich naar jouw stoel. Intiemer. Minder gebufferd.
Opstijgen is in vergelijking saai. Hoog vermogen. Korte termijn. Klim over het water. Standaardprocedure.
De terminal beschikt over een restaurant. Er zijn winkels. Het is luchtig en licht. Je ziet een Winair dubbel op de helling staan terwijl hij een salade eet. Het is raar. Ik vond het geweldig.
Wij kwamen voor het eiland. We bleven voor de nadering.
De meeste reizigers haten de steile daling. Ik wou dat ze op hun stoel bleven zitten. Kijken vanuit de auto? Nog beter.
Als u vaak commercieel vliegt. Probeer dit. Eenmaal. Voordat de berg wint.
