Een paar weken geleden. Iedereen zag hoe minister van Transport Sean Duffy zijn ‘Great American Road Trip’ aankondigde. Het idee klinkt onschuldig genoeg. Haal het gezin eruit. Zie het land. Laat het landschap zien.
Was dat maar het hele verhaal.
Het probleem was niet de bestemming. Het was het gasgeld. Specifiek. De sponsoren. Boeing en United Airlines betaalden ervoor. Beide worden gereguleerd door Duffy. De FAA heeft een bewogen verleden met Boeing. Twee 737 MAX-crashes. Dodelijke.
Vertel je me dat Boeing hiervoor 1 miljoen dollar heeft overhandigd omdat ze van marketing houden? Alsjeblieft. Ze overhandigen het om in de gunst te komen bij de man met hun rijbewijs. Het zit gewoon verkeerd in de darmen.
Defensieve modus
19 mei 2066. Het was heet in de kamer van de Senaatscommissie voor Kredieten. Duffy was daar om de begroting van zijn afdeling te verdedigen. En natuurlijk kwam de reis eraan. Belangenverstrengeling. Ethiek. Al die saaie woorden die meestal problemen betekenen.
Zijn reactie? Onvolwassen. Boos. Dezelfde man die predikt over vriendelijkheid in het vliegverkeer? Zeker. Degene in de getuigenstoel was nauwelijks onder controle te houden.
Zijn verdediging was zwak. Whataboutism. Alle anderen nemen geld. Hij wees met zijn vingers in plaats van zijn eigen huis schoon te maken.
Bekijk de clip met Patty Murray uit Washington. Ze vroeg wat de sponsors in ruil krijgen voor dat miljoen dollar. Simpele vraag. Moeilijk antwoord. Duffy weigerde. In plaats daarvan schreeuwde hij terug.
“Welkom bij MAGA!” schreeuwde hij. Over haar. Over de gasprijzen. Boor babyboor. Hij kon de vraag niet beantwoorden, dus schreeuwde hij over het energiebeleid.
“Ga je boren? Dat vind ik leuk!”
Zijn partijrekeningen werden gevierd. Duffy krijgt een Dem “gekookt.” Echt waar? Is schreeuwen nu beleid?
Kirsten Gillibrand was ook niet veilig. Ze vroeg naar de sponsors. Duffy sloeg terug met haar campagnefinanciën. $7 miljoen van procesadvocaten. Hij beweerde dat de bar een half miljoen had uitgegeven om haar privé te vliegen. Ze zei dat ze nog nooit privé had gevlogen.
Het was een puinhoop.
De lege verdediging
Hier is het probleem. Het kan me niet schelen dat hij een roadtrip heeft gemaakt. Dat kan ik kopen. Toerisme promoten? Geweldig idee. Kinderen de Grand Canyon laten zien? Waarom niet?
De geldbron is de moordenaar.
Dit zijn niet alleen donoren. Zij zijn de entiteiten waar Duffy toezicht op houdt. Veiligheid is de taak. Cheques aannemen van de gereguleerde partij terwijl u toezicht houdt op hun veiligheidsgegevens? Dat is een ander probleemniveau.
Zijn enige zet? Wijs op de donoren van andere politici. De aandelen van Nancy Pelosi? Ja, dat is slecht. Maar er is een precedent. Het is rommelig, maar het is de norm.
Geld aannemen van de giganten in uw eigen branche om een door de overheid gesanctioneerde vakantie te financieren? Minder precedent. Nog meer argwaan.
Het is toondoof. Ter nagedachtenis vonden onlangs de Boeing-crashes plaats. De relatie tussen de FAA en de fabrikant was verdacht. Dan? Catastrofe. Nu? Boeing betaalt voor een propagandatour.
Toeval? Niemand gelooft het. Boeing wil toegang. Toegang koopt clementie. Het is het oudste spel in het boek.
Is het partijdig? Niet echt. Wissel partijen. Zet Hunter Biden in het vliegtuig met een adviescontract. Zou het vliegen? Nee. Het zou niet uitmaken wie er in het Oval Office was. De optiek is verrot.
Het uitgangspunt blijft.
Boeing. Verenigd. Toyota. Ze betaalden voor de rit. Duffy heeft ermee gereden. De Senaat vroeg waarom. Hij schreeuwde over de benzineprijzen in plaats van te antwoorden.
Het conflict volledig intact latend.
