In 1958 verlieten acht jongens een Nobelprijswinnaar. Ze stopten in een groep. Een schandaal in de maak.
Het klinkt als een klein drama op de werkvloer. Dat was het niet. Dat massale ontslag leidde tot de explosie van technologie waarin we leven. Een kettingreactie. Van transistors tot je telefoon, het begon met een slechte relatie.
De oorsprong van de vallei
Silicon Valley bestaat echt. Het ligt ten zuiden van San Francisco. Santa Clara-vallei.
Denk aan bergzicht. Sunnyvale. Palo Alt. Cupertino.
Tegenwoordig is het het wereldwijde hoofdkantoor van technologie. Triljoenen in waarde. Maar waarom daar? Waarom niet Chicago? Detroit?
Het waren geen middelen. Silicium wordt daar niet gewonnen. Het was een keuze. Een reeks toevallige, briljante keuzes.
En het begint met één man. William Shockley.
Shockley was slim. Ongetwijfeld. Hij was mede-uitvinder van de transistor in 1948 bij Bell Labs. Hiervoor won hij in 1956 de Nobelprijs voor de Natuurkunde.
Slim maakt je nog geen goede baas.
Na de Nobelprijswinnaar richtte hij in 1958 Shocley Semiconductor op in Mountain View. Hij koos de locatie omdat zijn moeder in de buurt woonde. De nabijheid van Stanford was een bonus.
Hij huurde de beste geesten van Amerika in. Jonge ingenieurs. Ambitieuze.
Dit is het probleem: Shockley was krankzinnig om mee te werken. Paranoïde. Hij eiste leugendetectortests. Hij verdacht zijn eigen staf van sabotage. Hij bleef het bedrijf in technische onzin storten terwijl ze siliciumtransistors wilden bouwen.
De acht ingenieurs hadden er genoeg van.
De verraderlijke acht
Ze stopten. Samen. In 1959.
Destijds was het bijna ongehoord om je baan op te zeggen. met iedereen vertrekken? Dat was verraad. Shockley noemde ze de ‘Verraderlijke Acht’. De naam bleef hangen.
Weglopen was moeilijk. Iets beginnen was moeilijker. Durfkapitaal bestond nauwelijks. Banken lachten jonge ingenieurs uit zonder product en zonder plan.
Betreed Arthur Rock.
Een van de ingenieurs, Eugene Kleiner, schreef een brief aan Rock. Er vloog steen uit. Hij zag genialiteit. Maar hij had een sponsor nodig.
Rock gooide dertig bedrijven. Iedereen zei nee. Behalve Sherman Fairchild van Fairchild Camera. Fairchild heeft $ 1,2 miljoen gedoneerd.
De afspraak? Fairchild zou ze later kunnen uitkopen. Maar de oprichters kregen eigen vermogen. Een radicaal idee in die tijd.
Fairchild Semiconductor was geboren.
De spin-offfabriek
Fairchild handelde snel.
Binnen een jaar hadden ze een levensvatbare siliciumtransistor. Toen kraakten Robert Noyce en Jean Hoerni het vlakke proces.
Vervolgens creëerden ze het geïntegreerde circuit.
Stel je voor dat je tientallen transistors op één stuk silicium plaatst. Verbonden door dunne metalen lijnen. Geen handmatige bedrading. Gewoon complexe chips die in één keer worden vervaardigd.
Alles wat je bezit en op elektriciteit draait, is hierop terug te voeren. Het internet? De iPhone? Laptops? Het zijn allemaal geïntegreerde schakelingen.
Maar Fairchild had een cultuurprobleem. Of misschien een functie.
Ze verwierpen de giftige controle van Shockley. Ze bouwden een open, collaboratief laboratorium. Ideeën vlogen. Ingenieurs respecteerden elkaar.
Maar het succes leidde tot arrogantie. Of ambitie.
Medewerkers kregen een opleiding. Toen vertrokken ze. Daarna begonnen ze hun eigen bedrijven. Deze spin-offs werden bekend als “Fairchildren.”
Eén vertrok in 1968.
Intel en de microprocessor
Robert Noyce. Gordon Moore. En binnenkort Andy Grove.
Ze verlieten Fairchild. Ze hebben Intel opgericht.
Arthur Rock haalde in twee dagen tijd 2,5 miljoen dollar op. Tien jaar geleden was dat onmogelijk. De VC-machine was ingeschakeld.
Intel maakte als eerste geheugenchips. Maar in 1971 lieten ze de 4004 vallen. De eerste commerciële microprocessor.
Een CPU op één chip. Programmeerbaar. Klein.
Gordon Moore had een voorspelling uit 1965. De wet van Moore. Het aantal transistors zou elke twee jaar verdubbelen. De kosten zouden dalen.
Hij had gelijk. Decennia lang.
AMD? Opgericht door ex-Fairchild-mensen. Eugène Kleiner? Hij richtte Kleiner Perkins op. Gefinancierde Google, Amazon, Netscape.
Stanford hielp ook. Decaan Frederick Terman spoorde de faculteit aan om bedrijven op te bouwen, niet alleen maar papieren.
De geografie werkte. Landbouwgrond werd kantoorparken. Nabijheid bracht roddels, samenwerking en diefstal van ideeën voort.
Bedrijven trokken erheen voor talent. Talent verhuisde daarheen voor banen. Het cluster groeide.
De erfenis
Fairchild zelf stierf een bureaucratische dood. Eind jaren zestig waren de oprichters verdwenen. Het management heeft het niet begrepen. De innovatie stagneerde. Concurrenten als Intel en AMD hebben ze overrompeld.
Fairchild werd verkocht, teruggekocht en uiteindelijk in 2018 overgenomen.
Gordon Moore stierf in 2025. Noyce stierf eerder. Maar hun namen staan in elke technische hal.
De Verraderlijke Acht liep weg van een dictator.
Zij hebben het ecosysteem gebouwd waarin we nu leven. Ruim 400 grote bedrijven traceren hun DNA naar dat ene laboratorium in Mountain View.
Shockley heeft de transistor uitgevonden. Maar hij kon de mensen niet aan. De acht jongens deden dat.
Dus de volgende keer dat u uw computer opnieuw opstart. Of bekijk uw voorraden op een zakformaat apparaat. Denk eens aan hen.
De acht mannen die stopten omdat ze de baas niet konden uitstaan. 🖥️
