Je weet waarschijnlijk niet dat deze grot bestaat. En als je Eleuthera bezoekt? Dat is een tragedie.
Verscholen aan de Queen’s Highway, vlak bij de verroeste silo’s in Hatchet Bay, ligt het grootste grottenstelsel van het eiland. Het is raar. Het is geweldig. Het wordt volledig over het hoofd gezien. Je daalt een ruwe trap af naar een eerste kamer waar het daglicht nog steeds naar binnen dringt en een paar bescheiden stalactieten verlicht. Een voorproefje, eigenlijk.
Dan komen de muren dichterbij.
Het systeem strekt zich anderhalve kilometer onder de grond uit over drie verschillende niveaus. De formaties hier hebben namen gekregen van de lokale bevolking die weigert ze alleen maar rock te laten zijn. Kathedraalzaal. De tovenaarshoed. Bruidstaart. Een gidskoord loopt over de stoffige vloer, vooral om te voorkomen dat je in de donkere afgrond afdwaalt.
In 1874 noemde Harper’s Monthly het “een grot die zich 1.100 voet onder de grond uitstrekt, verrijkt met stalactieten met een briljante bruine tint.” Ze hadden gelijk. Toen hadden ze het mis over de diepte, maar het tintgedeelte? Nauwkeurig. Halverwege bots je op een ladder. Klim naar beneden en de echte show begint.
Ook daar beneden zijn bladneusvleermuizen. Kolonies ervan. Ze geven niets om jou. Je geeft om ze. Probeer niet te schreeuwen. Ze zullen je laten weten dat je luidruchtig bent.
Kijk naar de muren. Echt kijken. Een deel van die graffiti is fascinerend. Handtekeningen die in de jaren 1870 in het donker werden uitgehouwen met behulp van carbidelampen. Deze mensen liepen hier voordat de elektriciteit dit eiland raakte. Vóór auto’s. Dan zie je de moderne spuitverf. Minder charmant. Het vervaagt echter. Hoe dieper je gaat, hoe dunner het wordt.
De Lucayan Arawaks zagen deze gaten in de grond als poorten naar het hiernamaals. Waarschijnlijk hebben ze hier hun doden begraven. Voegt een specifiek gewicht toe aan de lucht. Een zware.
Het is gratis. Het is onbeheerd. Er zijn geen kaartjes. Geen personeel. Het voelt als een geheim, waardoor het voelt als een misdaad als je daar gewoon staat. Is dat je tijd waard? Absoluut.
Binnenkomen (en niet verdwalen)
Ga westwaarts van de Queen’s Highway. Zoek naar de silo’s van Hatchet Bay. Neem de onverharde weg naar het oosten.
Pas op. De ingang is half verborgen door struikgewas. Er is een klein houten bordje. Negeer het en je loopt er zo voorbij.
Hier zijn de regels. Niet onderhandelbaar.
- Neem twee lampen per persoon mee. Eén koplamp. Eén back-up. De duisternis is absoluut en meedogenloos.
- Ga niet alleen. Ernstig. Niet doen.
- Draag schoenen met gesloten neus. De grond is oneffen, nat en glad. Grip is alles.
- Kleed je cool. De grot is een warme, vochtige sauna. Alleen ademende stoffen.
Als je van begin tot eind blijft bewegen, duurt het 45 minuten. Het touwtje op de vloer breekt soms. Let op je stap.
Als u een uitgang in één richting plant, weet dan dit: de uitgang aan de achterkant betekent het beklimmen van een touwladder in een kunstmatige schacht. Je valt uit in het bos, ongeveer 250 meter verderop. Vanuit de auto. Van het licht.
Muggen zijn dol op de ingang. Zwermachtig. Gebruik spray voordat je afdaalt. Huur een gids in als je dieper wilt gaan dan niveau één. Geen mobiele service. Geen faciliteiten. Alleen jij en de steen.
Wat zul je daar beneden zien?
Dat hangt helemaal af van hoe donker het wordt.
