Brandstofplanning is niet alleen maar een vakje dat u moet controleren. Het is de basis van elke vlucht. Dispatchers en piloten berekenen elke druppel die nodig is voor de bestemming, de reserve voor slecht weer, de extra voor omleidingen.
Ik kijk naar Miami International (MIA) dichterbij dan de meesten. Het is thuis.
De langste vlucht van vandaag vanaf de hub verliep niet soepel. Een Boeing 777 van Emirates heeft vanmorgen een brandstofnoodtoestand uitgeroepen. De omstandigheden? Ruw.
Een vlucht die uitmondde in een marathon
Emirates EK213 beheert de ruim 7.840 kilometer lange spoorlijn tussen Dubai (DXB) en Miami. Zondag 17 mei. Vertrek gepland om 02.15 uur en om 10.00 uur op het asfalt. Een standaard bloktijd van ongeveer 15 uur en 45 minuten.
Eenvoudig. Gebruikelijk.
Maar niet vandaag. Het luchtruim in het Midden-Oosten is momenteel lastig. Omwegen gebeuren. De vliegtijd loopt op.
De Emirates 777 verliet Dubai vroeg. 1:47 uur. Achtentwintig minuten voor op schema. Geweldig begin. De tegenwind was echter sterk. Zeer sterk.
Na 16 uur in de lucht was het vliegtuig eindelijk boven Orlando. Kruishoogte intact. Klaar om af te dalen.
De vluchtklok gaf 17 uur en 15 minuten aan. Verlang naar elk vliegtuig. Extreem voor een 777 op deze route.
Toen kwam het weer in Miami. Niet alleen regen. Slechte lucht.
De nadering van baan 9 verliep via een rotonde. Verwarrend, zelfs voor geoefende ogen. Slecht zicht. Windschering. De piloot kon niet landen.
Eerste doorstart.
Brandstof verbranden. De piloten verzochten om een omleiding naar Fort Lauderdale (FLL). Logische keuze. De controleur was het daar niet mee eens. Genoemde baan 12 bij MIA had betere omstandigheden.
De piloten noemden minimumbrandstof. Een beleefde maar krachtige waarschuwing aan de luchtverkeersleiding dat vertragingen niet langer acceptabel zijn. Nog geen noodgeval. Maar dichtbij.
Ze probeerden het opnieuw op baan 12.
Last-minute annuleren. Een ander vliegtuig zat vast op de strip. Het maakte de landingsbaan niet snel genoeg vrij.
Tweede doorstart.
De situatie viel op zijn plek. De piloten vroegen geen toestemming meer. Ze verklaarden een brandstofnoodtoestand. De oproep “Mayday, Mayday, Mayday”.
Dit is de topprioriteit in de luchtvaart. Niets anders doet er toe. De toren geeft de landingsbaan aan dat vliegtuig.
Derde poging. Touchdown om 11:08 uur.
Ze landden een uur te laat. Ondanks dat we bijna een half uur te vroeg vertrokken in Dubai.
Waarom de paniek?
Het ziet er op het eerste gezicht raar uit. Een straalvliegtuig met een brede romp, zoals een 777, heeft enorme tanks aan boord. Het kan toch zeker twee gemiste benaderingen aan?
Misschien. Misschien niet.
De brandsnelheid moet hoger zijn geweest dan gepland. De FAA definieert deze termen duidelijk en ze zijn niet uitwisselbaar.
Minimale brandstof betekent:
‘Ik heb genoeg benzine om te landen. Maar ik kan niet wachten. Laat me niet zitten.’
Brandstofnood betekent:
‘Ik heb geen benzine om te wachten. Ik kan niet uitwijken. Ik moet hier landen. Nu meteen.’
Normaal gesproken moeten vliegtuigen brandstof naar de bestemming vervoeren, plus een alternatief, plus 45 minuten wachttijd. Dit is de wet.
De bemanning van Emirates ging van hun eerste landingspoging naar een volledige Mayday in ongeveer 20 minuten. Dat is een angstaanjagend korte periode voor een reservebrandstofemmer. Het impliceert dat ze onderweg aanzienlijk meer brandstof hebben verbruikt dan de computermodellen hadden voorspeld. Of misschien was de tegenwind boven de Atlantische Oceaan sterker dan iemand zich realiseerde.
Je moet je afvragen.
Met hoeveel brandstof schraapte die enorme metalen buis daadwerkelijk over de landingsbaan bij MIA?
