Het is 1 juni.
2026.
Lufthansa stopte met het weggeven van First Class-stoelen aan partners. Niet morgen. Niet volgende maand. Op dit moment. Volledig. Weg.
We hebben al eerder blips gezien. Tijdelijke hik. Technische storingen. Maar dit voelt anders. Het heeft ruim een maand geduurd. Dat is ongehoord. Lang genoeg om mij te laten denken dat dit geen bug is. Het is een functie. Of in ieder geval een stevig beleid.
De lange fade naar zwart
Laten we duidelijk zijn. Dit gebeurde niet van de ene op de andere dag.
Het was een langzame bloeding. Vijftien jaar lang. Sinds de tijd van het bovendek van de 747 met zijn zestien torenhoge stoelen (ik ben oud). De periode waarin partnermiles konden worden ingewisseld, werd gestaag kleiner. Vroeger 15 dagen weg? Eenvoudig. Drie dagen dan? Gelukkig. Nu? Nul.
Tot juni was er nog steeds een sprankje hoop. Als je Seats.aero hard genoeg en snel genoeg hebt gecontroleerd. Je zou een vrijlating kunnen krijgen. Als je geduld en geluk hebt, misschien drie dagen voor vertrek. Maar dat was altijd een kwetsbaar spel. De luchtvaartmaatschappij vond het vreselijk dat we hulpmiddelen als Seats.Aero hadden om ze op te sporen. Misschien is dat de reden waarom de jacht moeilijker werd.
Gemak van zoeken leidt tot strengere controle. Altijd.
Nu is het bord schoongeveegd. Het maakt niet uit of u rechtstreeks of aansluitend vliegt. Duitsland of waar dan ook. De partnerbucket is leeg.
Waarom?
Wij weten het niet. Niet officieel.
Misschien is het de zomerpiek. Luchtvaartmaatschappijen worden paranoïde.
Misschien bereiden ze zich voor op een nieuwe staking. Waarom zou u vreemden gratis ritten geven als uw personeel mogelijk het werk zou verlaten?
Of misschien is het gewoon een storing die zichzelf niet wil oplossen.
Maar timing is belangrijk.
De doelbewuste snit
Kijk naar de kalender.
May bracht het nieuwe zachte product naar elk vliegtuig. Juni brengt de partnerblokkade.
Dat is niet willekeurig.
Lufthansa introduceert de Allegris-cabines. Nieuwe hardware. Drie zetels in plaats van meer. Luxe gecondenseerd. En partnerprijzen op deze nieuwe vliegtuigen? Vanaf dag één volledig geblokkeerd. Het voelt als een reset. Een harde veeg. Ze claimen hun product terug.
Lufthansa weet nu wel hoe ze stoelen moeten verkopen. Hun eigen Miles & More-programma schakelde over op dynamische prijzen. Waarom deze premium plekken weggeven aan United- of British Airways-leden als ze er rechtstreeks inkomsten mee kunnen genereren? De industrie is aan het veranderen. Partners krijgen restjes. De moedermaatschappij eet de biefstuk.
Is dit voorgoed afgelopen?
Waarschijnlijk.
Contacten zeggen niets. De stilte is luid in deze business. Het patroon houdt stand. De beperkingen worden strenger. De dynamische prijsstelling wordt agressiever. Het tijdperk van het binnenhalen van een transatlantische First Class-onderscheiding voor een schijntje buitenlandse punten is voorbij.
Of van vorm veranderen.
Misschien zal Miles & More uiteindelijk zijn armen openen voor overdraagbare valuta. American Express, Kapitaal Eén. Ze willen controle, ja, maar ze willen ook inkomsten. Ze kunnen u dus punten verkopen in hun eigen systeem, waar zij de prijs en de stoelindeling dicteren.
Het is nu anders. De hobby veranderde.
Was het het waard? De paar jaar dat we het goed hadden? Ja. Absoluut. Maar vooruitkijkend ziet het bord er donkerder uit voor partnerreizigers. Wij moeten ons aanpassen. Of stoppen.
Ik kijk nog steeds naar het bord.
Voor het geval dat.
