Wat is de vreemdste transitluchthaven in Centraal-Azië?
De meeste reizigers dromen ervan om met obscure nationale luchtvaartmaatschappijen te vliegen. Het is een nichehobby. Sommigen noemen het puntaccumulatie. Ik noemde het gewoon nieuwsgierigheid. Ik heb onlangs gevlogen met Turkmenistan Airlines, een item op de bucketlist voor mijlenverzamelaars. Ik schreef over hun Business Class-stoel in de Boeing 777. Dat is makkelijk bespreekbaar. Het vliegtuig werkt.
De luchthaven is waar dingen kapot gaan.
Ashgabat International Airport (code ASB ) doet zijn reputatie eer aan. Het is de raarste transitluchthavenervaring in de moderne luchtvaart. Echt.
De terminal schreeuwt moderniteit. Felle lichten. Gepolijst marmer. Massieve plafonds. Het lijkt gebouwd voor twintig miljoen passagiers. Misschien dertig. In plaats van. Drie mensen dwalen door de gangen. Je ziet meer bewakers dan reizigers. Het is een spookstad verkleed als een luxe winkelcentrum.
Ik arriveerde om 03.40 uur. De lokale bevolking beweert dat dit ‘spitsuur’ is. Binnen een uur landden drie vliegtuigen. Dat is alles. Dat is de verkeerspiek. Zelfs toen voelde de plek verlaten.
Hoe streng is de beveiliging bij ASB Transit?
Hier is de plotwending.
Er bestaat veiligheid. In theorie. Je loopt door een röntgenapparaat. Uw handbagage raakt de scannerriem.
Er gebeurt niets.
De exploitant? Nergens te bekennen. De machine piept. Jij loopt door. Geen metaaldetector houdt je tegen. Geen enkele agent zwaait met een toverstok. Blijf gewoon in beweging.
Is dat veilig? Misschien.
Maakt het uit? Vermoedelijk niet.
Een reiziger vóór mij besefte dat hij Turkmenistan had geboekt in plaats van Turkish Airlines. Hij wilde Istanboel. Hij kreeg Asjchabad. Fouten gebeuren. Vooral als twee luchtvaartmaatschappijen hetzelfde klinken en één zich voelt als een spionagefilmset.
Welke voorzieningen werken daadwerkelijk op Ashgabat Airport?
Zoek niet naar belastingvrije ketens. Zoek niet naar Starbucks. De winkels blijven open. Of gesloten. Soms allebei.
Ik volgde de borden naar de business class lounge. Dit vereiste een trektocht. Een lange, lege wandeling door een glimmende gang. Ik nam een roltrap naar boven. Verwachting: een toevluchtsoord.
Realiteit: dode ruimte.
De deur van de lounge was op slot.
Het transithotel ernaast? Gesloten.
Het internetcafé in de buurt? Ook donker.
Waarom faciliteiten bouwen en afsluiten? Niemand weet het.
En verwacht geen connectiviteit. Standaard Wi-Fi op luchthavens vereist een lokaal telefoonnummer ter verificatie. De meeste bezoekers missen er een. Mijn T-Mobile roaming mislukte ook. Je bent offline. Echt geïsoleerd.
Een “voordeel” van ASB is personeelsbezetting. In het bijzonder de aanwezigheid van beveiliging. Aan het einde van elk rolpad staan bewakers. Ze dragen van die traditionele grote hoeden. Ze doen niets. Uren verstrijken. Ze kijken alleen maar naar de lege gang.
Ik heb geprobeerd om de loungelocatie te vragen. Er ontstonden taalbarrières. Ik werd terug naar beneden gewezen. Op weg naar de aankomsten. Niet nuttig. Maar beleefd? Blijkbaar.
Je medelijden hebben met deze jongens is moeilijk te vermijden. Inklokken om de leegte te bewaken is een specifiek soort verveling.
Wat u kunt verwachten in de Ashgabat Business Lounge
Uiteindelijk. De lounge ging open.
Of beter gezegd. Ik mocht naar binnen.
De sfeer was er meteen. Uit een luidspreker klonk clubmuziek. Geen lo-fi beats om te slapen. Echte, zware bastracks. Om 4 uur. In een lege kamer. Vreemd. Effectief.
Er zat geen personeel bij de receptie. In de hoek wachtte een begeleider. Met een drankje. Ze slenterde erheen toen er mensen arriveerden. Ik keek naar de instapkaarten. Ging weer verder met nippen.
De indeling leek op een voorkamer van een hotelconferentie. Basis. Koud.
Voedsel? Minimaal.
Kwaliteit? Twijfelachtig.
Voorzichtig bekeek ik het buffet. Hoe lang heeft het daar gezeten? Onder deze felle lichten? In deze stille lucht?
Toen kwam het wonder.
De lounge had WiFi. Daadwerkelijke toegang.
Turkmenistan censureert het internet. Zwaar. De meeste reguliere VPN’s werden onmiddellijk geblokkeerd. Maar er was verbinding. Een digitale levenslijn in een betonnen bubbel.
Is vliegen door Ashgabat de punten waard?
Ashgabat International levert precies wat legendes beloven.
Grote ruimtes. Kleine drukte. Nul-functie.
Je krijgt de esthetiek. Marmer. Glas. Schaal.
Je verliest het nut. WiFi mislukt. Lounges slapen. Veiligheidsdutjes.
Het is fascinerend. Ongemakkelijk. En volkomen uniek.
Ik ben door Centraal-Azië gevlogen. Kazachstan voelt zich open. Oezbekistan bruist. Ashgabat staart je aan. Wachten. Voor iets dat nooit aankomt.
Je handbagage gaat door de röntgenfoto.
Niemand kijkt ernaar.
Je blijft lopen.
Dat is de reis.
