Michael Rousseau is eruit. Met pensioen? Laten we het noemen zoals het was. Een vuurgevecht in alles behalve naam. Het LaGuardia-incident blies de boel open. De taalbarrière was de genadeslag voor de frustratie van Quebec over een leider die tijdens zijn ambtstermijn nauwelijks opdook en nooit het Frans beheerste.
Eerlijk gezegd was Rousseau onzichtbaar. Een kerel. De echte machinekamer was van de twee Marks: Galardo en Nasr. Ze hielden de luchtvaartmaatschappij bij elkaar.
Dus wie komt er als volgende. Interne promotie of externe verhuur. Bloomberg heeft een naam. Het is niet voor de hand liggend. Het is niet eens wie ik zou kiezen.
Anko van der Werff. Huidige CEO van SAS. Hij loodst dat schip al vijf jaar door faillissementen en alliantiewisselingen. Vóór SAS Avianca. Daarvoor een CV bezaaid met stops bij Aeromexico Air France-KLM en Qatar Airways. Hij kent het vak. Hij weet dingen kapot te maken en op een andere manier weer in elkaar te zetten.
Maar hier zit het addertje onder het gras.
Van der Werff spreekt Engels Nederlands en Spaans. Zijn Frans? Op zijn best eenvoudig.
Air Canada zei het zojuist luid. “Met trots hoofdkantoor in Montreal.” Ze noemden de Franse taalvaardigheid als prestatiecriterium. Het voelt als een directe uithaal naar de vertrekkende baas. Toch blijft Van der Werff koploper. Misschien leert hij snel. Rousseau deed dat niet.
Dit is niet geregeld. Maar het gebeurt.
Van der Werff heeft een gemengde reputatie. Sommige mensen vinden hem leuk, anderen niet. Als hij deze baan krijgt, kun je een schokgolf verwachten. De aandelen van Air Canada staan op de helft van hun waarde vóór de pandemie. De financiële cijfers zijn lelijk. De begeleiding is opgeschort. Dit is een reddingsmissie, geen overwinningsronde.
Denk na over de implicaties.
Air Canada maakt meestal reclame van binnenuit. Van der Werff zou een outsider zijn. Hij zou zijn eigen team meenemen. Dat betekent ontslagen of overplaatsingen voor de huidige bemanning. Inclusief die zeer competente Marks. De interne hiërarchie zou van de ene op de andere dag instorten.
En kijk eens naar de ironie. Ben Smith leidde Air Canada als president voordat hij naar Air France-KLM verhuisde. Als hij was gebleven als hij CEO was geworden, zouden we deze Rousseau-puinhoop hebben gehad. Waarschijnlijk niet. Maar de geschiedenis houdt zich niet bezig met misschien.
Dan is er SAS zelf. Air France-KLM wil controle. Ze zullen waarschijnlijk inspraak hebben over de vraag of Van der Werff kan vertrekken of dat ze hem daar willen hebben. Is hij eigenlijk wel veilig? Of is hij zijn cv aan het shoppen omdat zijn eigen troon in brand staat?
Het is rommelig. Een buitenstaander inhuren voor een cultuurfix werkt. Zie American Airlines. Maar Air Canada heeft een financiële revisie nodig. Haal jij een fixer uit Europa binnen om het systeem af te breken, terwijl competente leiders onder hem zitten te kijken. Lijkt verspillend.
De industrie staat momenteel in brand. Leidinggevenden vallen overal. Dit voelt als een nieuwe dominosteen.
We weten niet wie er wint. Maar we weten één ding.
Het bestaande leiderschap zal dit niet leuk vinden.
