Turkije deed het als eerste. Ze blokkeerden het Virgin Voyages-schip vanwege een aantal vage ‘morele normen’. Voorspelbaar? Ja. Saai? Ook ja. Daarom zochten de organisatoren naar een nieuw plan. Ze ruilden Turkije voor Egypte.
Raad eens wat er daarna gebeurde?
Nog erger.
En ik gaf geen krimp. Ik zag het van een kilometer afstand aankomen.
De lastminute-flipflop
Het was de ochtend van 9 juli 2026. De Scarlet Lady was uren verwijderd van Alexandrië. Motoren draaien. Waarschijnlijk koffie aan het zetten. Alles was klaar voor een docking om 7.00 uur.
Toen ging de telefoon. Slecht nieuws.
De toestemming verdween. Niet uren eerder. Laatste minuut.
De Washington Post heeft het verhaal duidelijk gemaakt. Egypte trok rond 03.30 uur de dokvergunning in. Stel je voor dat je op een gigantische boot slaapt. Dan word je wakker en besef je dat je niet welkom bent.
Rich Campbell, CEO van Atlantis Events, noemde het ‘echt ongehoord’. Hij voegde “vreemd en verdrietig” toe voor de smaak. Scheepstrackers zagen de Scarlet Lady de kust naderen. Toen draaide het zich gewoon om. Een U-bocht in de nacht. De organisatoren klauteren terwijl de passagiers uit hun raam staarden naar het water dat steeds verder weg kwam.
De boodschap aan de gasten was brutaal in zijn beknoptheid.
“We zijn ontzettend teleurgesteld om te moeten mededelen dat Scarlet Lady zojuist de toegang is ontzegd… We werken er hard aan om een alternatieve haven veilig te stellen.”
Duizendtweehonderd tours verkocht. Lokale operators wachten aan de kust. Hotels klaar. Banen op het spel. Dat allemaal? In het donker verdwenen.
Waarom zou dit iemand moeten choqueren?
Egypte heeft geen formeel persbericht uitgegeven waarin waarom wordt uitgelegd. Dat was niet nodig. De context schreef zichzelf.
Turkije blokkeerde dit omdat het schip “gecharterd was door groepen die bekend staan om hun gedrag dat onverenigbaar is met hun samenleving”. Familiewaarden. Moreel weefsel. Het gebruikelijke script.
Nu doet Egypte hetzelfde.
Ik ben niet verrast. Ik ben niet boos, precies. Ik ben gewoon… bewust.
Laten we naar de marketing kijken. Atlantis Events verkoopt deze reizen als ‘daarbuiten’. Luidruchtig. Onbeschaamd. Therapeutisch. Mensen leven hun leven openlijk. Dat is geweldig. Het zou zo moeten zijn. Maar je probeert een eiland van ongeremde meningsuiting te creëren in een land waar de islamitische wet de statuten bepaalt.
Is er een wrijvingspunt?
Misschien.
Ik zeg niet dat homo’s geen interactie mogen hebben met verschillende culturen. Dat zouden we moeten doen. Altijd. Maar dit was geen rustig bezoek aan een moskee. Dit was een marketingblitz van seksuele vrijheid die richting een niet-seculiere staat voer.
Heeft iemand in de Egyptische regering dit zien aankomen? Waarschijnlijk. Als ze überhaupt opletten, wat ze lijken te zijn, zagen ze het.
Een holle overwinning?
We hebben een verbod ingeruild voor een verbod. Turkije zei nee. Dus gingen we voor dit specifieke onderwerp naar een land met een hogere temperatuur.
Logica suggereert dat Egypte moeilijker zou zijn dan Turkije. Dat was het niet. Het was onvermijdelijk.
De Scarlet Lady draait zich nu om. Nergens heen. Er is nog geen alternatieve haven beveiligd. Alleen de zee.
Als Egypte het schip had verwelkomd, zou ik verrast zijn geweest. De status quo handhaafde zichzelf. Opnieuw.
We zullen zien welke poort ze vervolgens kiezen. Waarschijnlijk een andere plek die doet alsof het hem niets kan schelen totdat het wel gebeurt.
