Het Nahanni National Park Reserve ligt diep in de zuidwestelijke Northwest Territories, ver van de dichtstbijzijnde stad en dichter bij de rand van de kaart. Het werd opgericht in 1972 en beslaat maar liefst 1.177.700 hectare. Dat is bijna 477.000 hectare ongerept terrein. Als u op zoek bent naar een weekendje weg, kijk dan ergens anders. Deze plek vraagt tijd. Het vraagt respect. Het vereist dat je het raster achter je laat.
Het hele park wordt gedefinieerd door één kenmerk. De Zuid-Nahanni-rivier.
Deze rivier is niet zomaar een watermassa. Het is een 350 mijl lange slagader die door het Mackenzie-gebergte loopt voordat hij uitmondt in de Liard-rivier. Het stroomt naar het zuidoosten en snijdt door rotsen die miljoenen jaren hebben gestaan. Voor reizigers is deze rivier de enige realistische manier om het hart van het park te zien. Je kunt hier niet rijden. Je kunt niet vanaf een parkeerplaats naar binnen lopen. Je vliegt naar binnen. Je vlot naar beneden. Je overleeft de reis.
“Nahanni is geen park dat je bezoekt. Het is een plek die je volhoudt en dan begrijpt.”
Het landschap is brutaal en mooi. De rivier zakt duizenden meters over zijn lengte, waardoor een van de meest dramatische wildwaterstromen in Noord-Amerika ontstaat. Het grootste deel van het park is over de weg niet bereikbaar. Deze isolatie maakt het speciaal. Het is een van de minst bezochte nationale parken in Canada. Dat aantal daalt nog verder naarmate de toegang specialer wordt.
Drie grote canyons bepalen de loop van de rivier. Ze zijn diep, smal en angstaanjagend steil. De muren rijzen honderden meters recht omhoog. Het licht valt slechts een paar uur per dag op de bodem van deze canyons. De stilte hier is zwaar. Het heeft gewicht.
Dieren in het wild gedijen goed in deze barre omgeving. Dall-schapen klampen zich vast aan kliffen die onmogelijk te beklimmen lijken. Kariboes migreren over de hoge plateaus. In de vroege zomer foerageren grizzlyberen langs de rivieroevers. De lucht is gevuld met vogels: adelaars, visarenden en een verscheidenheid aan roofvogels die op de vissen van de rivier jagen. Zelfs de flora is uniek. Alpenbloemen bloeien in korte, intense uitbarstingen tijdens de korte zomer, waardoor de toendra paars en geel kleurt voordat de vorst terugkeert.
Waarom naar Nahanni gaan?
Omdat het een van de laatste echt wilde plekken op aarde is. De logistiek is lastig. Voor de eindnadering heeft u, afhankelijk van het seizoen, een watervliegtuig of een 4×4 met hoge speling nodig. Je hebt vergunningen nodig. Je moet voorbereid zijn op weer dat binnen een uur kan omslaan van zon naar sneeuw. De toegangsprijs is hoog, niet alleen in dollars, maar ook in inspanning.
Maar het uitzicht vanaf de top van een van die canyons? Het geluid van de rivier beneden? De enorme omvang van de bergen? Niets anders is te vergelijken. Dit is geen plek voor ontspanning. Het is een plek voor ontzag. En ontzag is zelden gemakkelijk. Het is meestal ongemakkelijk. Dat is het punt.
