Voormalig president Donald Trump heeft voorgesteld om de creditcardrentetarieven vanaf 20 januari 2026 gedurende één jaar te beperken tot 10%. De aankondiging, gedaan via zijn Truth Social-platform, heeft tot doel iets aan te pakken wat hij beschrijft als roofzuchtige kredietpraktijken door creditcardmaatschappijen. Hoewel het handhavingsmechanisme van het voorstel onduidelijk blijft, is de potentiële impact ervan op consumenten en het bredere financiële landschap aanzienlijk.
Hoe creditcardmaatschappijen geld verdienen
Creditcarduitgevers genereren inkomsten voornamelijk via drie manieren: interbancaire kosten (in rekening gebracht aan verkopers), rentekosten (toegepast op uitstaande saldi) en jaarlijkse kosten. Hoge rentetarieven – momenteel gemiddeld ruim 20% – zijn een belangrijke winstmotor, vooral voor mensen met lagere kredietscores.
De voorgestelde limiet en de implicaties ervan
Het voorstel van Trump zou de rentetarieven met meer dan de helft verlagen, wat een tweesnijdend effect zou kunnen hebben:
- Voor leners: Personen met creditcardschulden zouden aanzienlijk minder rentelasten betalen. Dit voordeel kan echter een prijs met zich meebrengen.
- Voor kredietverstrekkers: Kaartuitgevers kunnen de kredietnormen aanscherpen, krediet weigeren aan aanvragers met een hoger risico of zelfs bestaande accounts sluiten. De winstgevendheid van leningen aan subprime-leners neemt scherp af met een tarief van 10%, waardoor het minder aantrekkelijk wordt voor emittenten.
Beloningsprogramma’s lopen gevaar
Het huidige ecosysteem voor creditcardbeloningen – inclusief cashback, reispunten en bonusaanbiedingen – wordt grotendeels gesubsidieerd door hoge rentetarieven. De inkomsten uit rentelasten helpen deze prikkels te financieren. Een langetermijnplafond op de rentetarieven zou emittenten ertoe dwingen hun beloningsprogramma’s opnieuw te beoordelen, waardoor de voordelen mogelijk worden verminderd of helemaal worden geëlimineerd.
“De realiteit is dat de inkomsten die veel beloningen subsidiëren de rentelasten zijn, aangezien dat de inkomstenstroom met de hoogste marge is van veel kaartuitgevers.”
Dit kan ook van invloed zijn op luchtvaartmaatschappijen en andere partners die afhankelijk zijn van creditcardinkomsten om loyaliteitsprogramma’s en activiteiten te financieren. Het voorgestelde tijdsbestek van één jaar zorgt voor extra onzekerheid, omdat het een tijdelijke verstoring veroorzaakt zonder dat de onderliggende economische factoren worden aangepakt.
Waarom dit belangrijk is
Creditcardrentetarieven zijn een controversieel onderwerp. Hoewel het beperken van de rente een verlichting zou kunnen bieden aan kredietnemers, dreigt dit ook de toegang tot krediet te beperken voor mensen met een slechte kredietgeschiedenis. De financiële impact op beloningsprogramma’s en de winstgevendheid van emittenten valt niet te ontkennen. Het voorstel roept vragen op over de duurzaamheid op lange termijn van het huidige creditcardmodel, waarbij hoge rente-inkomsten de voordelen voor anderen subsidiëren.
Uiteindelijk wijst Trumps oproep tot een renteplafond op een fundamentele spanning in de creditcardsector: de betaalbaarheid voor consumenten in evenwicht brengen met de winstgevendheid voor emittenten. Of dit beleid wordt door middel van actie van de uitvoerende macht of druk van de markt valt nog te bezien, maar het debat zal waarschijnlijk voortduren zolang de schulden met een hoge rente blijven bestaan.
