Begin in Xi’an. Of beter gezegd: Chang’an, zoals het heette toen het beroemdste handelsnetwerk ter wereld nog jong was. Deze stad in het noorden van centraal China was niet alleen een tussenstop. Het was het oorsprongspunt. Vanaf hier trok een karavaanspoor westwaarts, langs de Grote Muur, voordat het dwars door het ruige Pamirgebergte liep.
De route eindigde daar niet. Het liep door Afghanistan, gleed de Levant binnen en kronkelde zich een weg door Anatolië. De totale afstand? Ongeveer 4.000 mijl. Dat is meer dan 6.400 kilometer stof, bergpassen en woestijnwinden. Zodra de goederen het westelijke uiteinde bereikten, stopten ze niet meer. Ze werden op schepen geladen en over de Middellandse Zee naar Europa gestuurd.
Waarom de Zijderoute vandaag de dag nog steeds belangrijk is voor reizigers
Je zou de Zijderoute kunnen zien als een geschiedenisles. Dat is het niet. Het is een reisroute. Het pad is er nog steeds. De steden staan nog steeds overeind. En de logistiek om er doorheen te gaan is verrassend eenvoudig als je weet waar je moet beginnen.
De meeste reizigers beginnen in Xi’an. Het is het gemakkelijkste toegangspunt. Vanaf daar wordt de reis een reeks grensovergangen en lange busritten. Maar dat is het punt. Je ziet niet alleen bezienswaardigheden. Je loopt op hetzelfde terrein dat zijde, specerijen en ideeën over continenten vervoerde.
Waar te beginnen: de moderne Xi’an-ervaring
Xi’an is de toegangspoort. Sla de stadsmuur niet over. Het is intact, enorm en perfect om te fietsen. Huur een fiets en rijd de volledige 14 kilometer. Het duurt ongeveer twee uur. Je ziet de oude wallen, moderne wolkenkrabbers en alles daartussenin.
Ga daarna naar de Terracotta Warriors. Ze zijn beroemd om een reden. Maar staar niet alleen maar. Loop door de kuilen. Let op de variatie in elk gezicht. Geen twee zijn hetzelfde. Dat is het detail dat je bijblijft.
De route naar het westen: Pamirs, Afghanistan en verder
Verlaat Xi’an. Neem de trein of vlieg naar Kashgar. Vanaf Kashgar splitst de weg zich. Eén pad gaat noordwaarts door het Tian Shan-gebergte. De andere gaat zuidwaarts richting de Pamirs.
De Pamirs zijn wreed. Grote hoogte. Dunne lucht. Maar de uitzichten zijn ongeëvenaard. U steekt de grens over naar Centraal-Azië. Het landschap verandert van groene heuvels naar grimmige, rotsachtige plateaus.
Afghanistan is de volgende. Of dat was het tenminste. Afhankelijk van de huidige veiligheidssituatie moet u mogelijk de route omleiden. Maar historisch gezien was dit een cruciaal knooppunt. Aan de andere kant wachten Samarkand en Bukhara. Het zijn steden met blauwe tegels en madrasa’s. Ze ruiken naar komijn en vers brood.
De laatste etappe: Anatolië en de Middellandse Zee
Als je eenmaal door Centraal-Azië bent, ben je in Anatolië. Het hedendaagse Turkije. De wegen worden beter. De geschiedenis wordt dichter. Je passeert Cappadocië. De rotsformaties zijn surrealistisch. Heteluchtballonnen stippelen de lucht uit bij zonsopgang. Het is niet voor niets cliché.
Ga dan naar het westen. Bereik Istanboel. Het is de laatste grote stop vóór de zee. Steek de Bosporus over. Zie het contrast van Europa en Azië. Neem dan een veerboot. Ga zuidwaarts langs de Middellandse Zeekust.
Dit is
